22-02-05

Een beetje voorjaar

Ik zie voor de eerste keer sinds anderhalf jaar de bolletjes omhoog schieten.

Het zijn de narcissen die ieder jaar zo trouw groeien.

Ik merk dat ik oog krijg voor details en dat ik me de laatste paar dagen heel goed voel.

Ik weet dat ik een diassociatieve stoornis heb, dus kan ik dingen eerder herkennen en daarop inspelen.

Zo leer ik mezelf kennen en mezelf normaal te beschouwen.

Dat is ook de bedoeling van de therapie:Leren met je stoornis om te gaan zonder jezelf vreemd te vinden.

Zo ben ik minder angstig en raak niet in paniek.

In het weekend ben ik even bij het graf van mijn vader geweest.

Een heel ander gezicht met het hart en de mooie steentjes.

Het is nu voor mij herkenbaar.

Vanmorgen stond ik op en dacht aan mijn moeder.Ik ben 32 jaar met mijn vader bezig geweest en besef nu dat ik daardoor mijn moeder nooit heb leren kennen.

Ineens is alles helder.

Ik laat dit maar even bezinken.

Tussen mijn moeder en mij zit een gat van 32 jaar.

Zou ik die nog kunnen en willen opvullen?

De tijd zal het wel leren.

In ieder geval ben ik zeer gemotiveerd bezig.

09:11 Gepost door Teresa | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Fijn he? Fijn he zoon plekje waar je iedere keer naar toe kan gaan?
Kun je niet eens een foto maken van t plekje?ik ben zeer benieuwd!
Inderdaad de bloembolletjes komen hier ook al omhoog en nu zie ik dat ook.
Positieve dingen kleuren je dag!

Groetjes Carla

Gepost door: carla | 22-02-05

De commentaren zijn gesloten.